Staakt-het-vuren

Ook al scheen de zon

reed de trein

die dag

op tijd

was de koffie warm.

Het was niet wat het zou zijn.

Ook al had

je nog woorden

genoeg

die poogden

het verdriet

te verdrinken

We waren onszelf reeds voorbij.

Retoriek

U dacht

dat

het echt

was

te geloven

in de toekomst

van een

eventueel

bestaan?

Society

Je best doen om te passen in een kader dat te klein is

Je best doen om te vinden

wat er niet is

Als je geboren bent op een plaats waar je jezelf niet vindt

Als je opgroeit in een maatschappij die niet de jouwe is

Eddie Vedder Society

Melancholie

Antony And The Johnsons, Hope there is someone…

Ik zou

een zeer gewichtige

zin

neerpennen

Ik vermoedde

zo

mijn leven

te omlijnen

met een dertigtal

woorden

-interpunctie incluis-

Het werd

geen

poëzie

(punt)

Misdaad tegen eenzaamheid

Ontwakend hou ik

een grondige analyse

van jouw

wakker worden

Je wijsvinger klopt

zachtjes op mijn borst

Je ostinato ademhaling versnelt

samen met de zoete

ermee gepaard gaande warmte

Eén ooglid laat even de wereld toe

om gauw terug te keren

naar je cocon van dromen

Je begroet

je kussen

met een zacht kreunen

Bedekt met dezelfde dekens

lig ik

roerloos

naast je

Ochtendlijke mannelijkheid

maakt het warm

tussen mijn benen

Ontbijt

 

Na het ontwaken en strekken van mijn spieren

vang ik de eerste klanken

van de transistorradio op

Hoor ik de kopjes die elkaar goedemorgen heten

en vervuld worden met koffie

Hoor ik het energieke opspringen van een sneetje

geroosterd brood na piepgeluid

Ik schuifel slofsgewijs binnen

waar ik de ochtendkatern binnenland

met je deel

Nu jij aanwezig bent

verkruimelt mijn

ochtendlijke leegte

W. -die stad toen-

We zitten aan een tafeltjes met rood-wit tapijt. Twee tassen koffie koelen af naast een geopend pakje suiker. Een kerstboom verstoort af en toe mijn beweeglijke hand tijdens het schrijven. Zeven grijsharige mannen delen onverstaanbare woorden met elkaar, genieten zichtbaar van hun zoveelste glas bier. Hun rook dringt mijn neus binnen, scherpe lucht die ik nu reeds associeer met dit koude land. Een man met gebogen rug, afgewassen rode broek en dito trui zeult met zilveren kerstballen, rode slingers en hoedjes, de eerste voorbereidingen treffend voor het feest dat het nieuwe jaar zal inluiden. Mensen komen binnen en brengen de koude met zich mee. Mannen spelen aan gokautomaten die piepende geluiden maken en een zeldzame keer geld laten rinkelen.

Jij zit tegenover me, voorovergebogen. Je rechterhand houdt een donker schriftje met sticker vast, een vinger de pagina’s terugduwend. De andere hand noteert woorden met een plastic balpen, woorden die aan mij gericht zijn. Af en toe stop je met woordenarij, herlees je, kijk je even weg, maak je woorden helderder en schrijf je verder.  Je stopt, kijkt me aan, blik verwaait als na een dagje Noordzee. Je geeft me je spinsels. Mijn lippen vormen enkele woorden, die haperend in mijn keel blijven steken.

Home Page

Was er maar een pagina die home page was  voor de verscheuring binnen in mij

Al dubbelklikkend mijn essentie bereikend

Schrappen wat (niet) past

 

Dat na jouw oogopslag

mijn neuronaal laboratorium

geadapteerd wordt

tot

a. een cocaïne feestje met verdovend afscheid

b. een existentieel spervuur aan vragen

c. een doolhof avontuur

d. ruimte om te worden

wie we samen

apart

zijn